|
administracja i sektor publiczny
bezpieczeństwo pracy
branża spożywcza
budownictwo i nieruchomości
logistyka i transport
ochrona środowiska
prawo i zarządzanie firmą
przemysł i technika
służba zdrowia i medycyna
Polecamy:
Twoja ankieta w 3 krokach
Już w 2000 roku Parlament Europejski wydał dyrektywę nr 2000/13/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, wraz z wprowadzoną 27 listopada 2007 r. zmianą dotyczącą niektórych składników żywności. W Polsce ogólne dane o oznakowaniu środków spożywczych zostały określone dopiero w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 lipca 2007 roku w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. 2007, Nr 137 poz. 966) wraz ze zmianą wprowadzoną Dziennikiem Ustaw z dn. 23 listopada 2007, Nr 219 poz. 1629. Powyższe rozporządzenie reguluje szczegółowy zakres informacji podawanych w oznakowaniu opakowanych środków spożywczych i środków spożywczych bez opakowań przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego lub do zakładów żywienia zbiorowego oraz sposób znakowania tych środków spożywczych.
Jakie informacje bezwzględnie muszą się znaleźć na opakowaniach?
Według tego rozporządzenia na każdym opakowanym produkcie spożywczym powinny znajdować się informacje o nazwie środka spożywczego, składnikach w nim występujących, dacie minimalnej trwałości, albo przydatności do spożycia. Konieczna jest także informacja dotycząca sposobu przygotowania lub stosowania danego produktu, w przypadku, gdyby brak tej informacji mógł spowodować niewłaściwe postępowanie z tym środkiem. Konsument powinien odnaleźć też na opakowaniu dane identyfikujące osobę fizyczną, prawną albo jednostkę organizacyjną, która produkuje, paczkuje lub wprowadza na rynek dany produkt spożywczy oraz dane zawierające informacje o miejscu lub źródle pochodzenia środka spożywczego, gdy brak tej informacji mógłby wprowadzić konsumenta w błąd. Umieszczone na opakowaniu dane podmiotu produkującego środki spożywcze oraz identyfikujące miejsca lub źródła pochodzenia, muszą obejmować: firmę lub nazwę ze wskazaniem formy prawnej i adres, a w przypadku osoby fizycznej - imię i nazwisko oraz nazwę, pod którą osoba ta wykonuje działalność, oraz jej adres. Poza tym na opakowaniu powinna znajdować się informacja o zawartości netto lub ilości sztuk w opakowaniu, oznaczenie partii produkcyjnej i gdy jest to konieczne informacja o warunkach przechowywania środka spożywczego i klasie jakości handlowej.
Nie zawsze i nie wszystkie informacje są konieczne.
Pewne ustępstwa w znakowaniu opakowanych środków spożywczych dotyczą produktów, których największa powierzchnia jest mniejsza niż 10 cm2, choć ustępstwa te nie dotyczą szeregu środków spożywczych, które szczegółowo określa w/w rozporządzenie.
Jakie informacje dodatkowe?
Na opakowaniach umieszcza się w zależności od potrzeb wiele informacji dodatkowych, które mogą mieć istotny wpływ dla zdrowia konsumentów np. czy produkt zawiera substancje słodzące lub, zawiera źródło fenyloalaniny. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie w sprawie znakowania środków spożywczych odnosi się również do dodatkowego znakowania produktów, które wyprodukowane zostały zgodnie z przepisami w sprawie integrowanej produkcji (IPO), lub informacje, że produkt może być spożywany przez wegetarian lub wegan. Niezmiernie ważna jest też informacja na opakowaniach o substancjach alergennych zawartych w produktach. Są to tylko niektóre obostrzenia, które są kontrolowane przez Główny Inspektorat Inspekcji Handlowej, a których przestrzeganie jest konieczne z uwagi na ochronę życia i zdrowia konsumentów.
Anna Głodkowska
